غزل بارانی

با قرض و قوله از این و اون

کلی خرج دوا و دکتر بابا شده بود

و کلی خرج ماشین داغون شده ای که نون یه خونوار و می داد

 گوشه چادر مامانش و  چسبیده بود

  به دستای لرزون مامان  نگاه کرد

داشت کنار گاری میوه فروش توی یه کیسه  نایلون سیاه کهنه

میوه پلاسیده می ریخت , نگاهش و بالا کشوند

مامان آجیل نمی خری؟

برای چند لحظه دستای مامان  بی حرکت موند

نگاش به سنگ فرش پیاده رو زل زد...

یهو  نگاش و از زمین گرفت و  دوباره با میوه ها ور رفت

 نه عزیزم آجیل امسال خوب نیست اصلآ برای

 سلامتی مضره برات تخمه می گیرم .

 می دونست مامان داره دروغ میگه

  درد عمیقش و  میشد از رنگ پریدش  فهمید  . ساکت شد

به سنگفرش پیاده رو زل زد 

خودش و شریک غم مامان می دونست

فهمید بزرگ شده

و حالا بعد از پونزده سال  آجیل  برای سلامتی  مامان مضره  

و یاداور تلخ اون روزا

مخصوصآ آجیل شب یلدا...

راستی یلداتون مبارک

شاد باشین

غزل بارانی

در ذهن زن .میخورد شب را. نعش مردی که

گندیده! استفراغ میشد توی دردی که

سردرد میشد زیر بالشهای کابوست!

شاید نمیخواهد تقاطع. رنگ زردی که ...!!!

سرگیجه داری بس که با اوهام میرقصی

کابوس وحشتناکِ نا فرجام میرقصی

میخت شدم وقتی که حتی توی تصویرت

دیوار می مرد از حسودی بام میرقصی!!!

تا صبح گز میکرد شهری کوچه هایش را

اصلآ نمیفهمید حرف بچه هایش را

کز میشود  یک گوشه از دیوار . آینده

تا خیس میشد در دهن آلوچه هایش را ...!

اینجا ترک دارد زمین پس لرزه در من بود

آتشفشانی ظاهرآ خاموش روشن بود

در من کسی با آرزوهاخودکشی میکرد

برگرد از اول به من ! از ما که گفتن بود!

هی ضبط شو در هر تماس مضحک گوشی !

بیدار شو وحشت ترین کابوس خرگوشی !

من را بگیر و با صدای بم بگو : باران!

دیگر فراموشی فراموشی فراموشی....!!!